StarCraft Area - FABUŁA SC

Jednostki - Terran Medic

FABUŁA SC - EPIZOD 6

FABUŁA STARCRAFTA

Preludium # Epizod 1 # Epizod 2 # Epizod 3 # Następstwa
Epizod 4 # Epizod 5 # Epizod 6 # Epilog # Dodatki
Postacie Terran # Postacie Protossów # Postacie Zergów # Postacie pomniejsze

EPIZOD 6 - KRÓLOWA OSTRZY

Admirał DuGalle był pewny zwycięstwa, lecz nie docenił determinacji Kerrigan, która od początku działała przeciw flocie UED. W chwili klęski Nadmysłu przerwała połączenie między nim, a jednym z jego Cerebratorów (Uwaga: wcielił się w niego gracz; być może był to ten sam Cerebrator, który niegdyś współdziałał z Kerrigan w drugim epizodzie), dzięki czemu zyskała cennego sługę, który mógł pomóc jej utrzymać kontrolę nad jej rojem. Co więcej, Kerrigan już wcześniej wykorzystała poważny błąd, jaki popełnił DuGalle. Mianowicie admirał spolaryzował sektor, odmawiając ugodowej rozprawy z jakimikolwiek zewnętrznymi frakcjami Koprulu, czym spowodował ogólny strach przed UED w sektorze. To z kolei Kerrigan wykorzystała, budując koalicję sił Protosskich i Terrańskich, która zresztą ujawniła swoje istnienie już podczas kampanii UED, ocalając Arcturusa Mengska. Teraz zaś Kerrigan trzymała po swojej stronie siły Raynora oraz Fenixa, wciąż jednak miała kłopoty. Obecność Zakłócacza Psionicznego coraz bardziej utrudniała jej kontrolę nad rojami, miała jednak pewien plan, który z pomocą Durana (który przez cały czas pracował właśnie dla niej) zamierzała zrealizować.

Część pierwsza – Nikczemne Zakłócenie (ang. Vile Disruption)

Kerrigan zaaranżowała spotkanie z Raynorem oraz Fenixem, pokrótce objaśniając im sytuację. Narada jednak została przerwana, gdy część Zergów podległych Kerrigan wymknęła się spod jej kontroli i w szale zaatakowała jej własne siły. Kerrigan szybko wymordowała dysydentów.

Część druga – Panowanie Ognia (ang. Reign of Fire)

Wydało się, że Raynor ocalił Arcturusa Mengska z polecenia Kerrigan, która potrzebowała jego Emiterów Psionicznych. Wiedziała, że Zakłócacz Psioniczny znajduje się obecnie na Braxis, zatem wysłała tam siły Terran pod komendą Raynora, by pomogły jej zniszczyć maszynę. Emitery Psioniczne pozwalały Kerrigan na przejęcie kontroli nad pozostałymi przy życiu na Braxis Zergami, ale mogła to zrobić tylko, gdyby Zakłócacz nie działał… Mengsk zgodził się użyczyć Kerrigan Emiterów, otrzymując w zamian zapewnienie, że Kerrigan odbije dla niego Korhal z rąk UED.
Operacja na Braxis wykazała nieudolne przygotowania DuGalle’a na inwazję Zergów. Generatory zasilające Zakłócacz ustawiono z dala od bazy i były one bardzo słabo bronione. Niewielki oddział Raynora szybko je zniszczył, przez co Zakłócacz przestał działać. Kerrigan zaś zebrała żyjących na Braxis Zergów (przy pomocy Emiterów Psionicznych) i pokierowała ich do ataku, niszcząc Zakłócacz. Brak jakiegokolwiek zasilania awaryjnego dla maszyny był kolejną przyczyną klęski UED na Braxis. Zniszczenie Zakłócacza Psionicznego było gwoździem do trumny sił ekspedycyjnych UED w sektorze Koprulu, ale DuGalle nie zdawał sobie wtedy jeszcze z tego sprawy.

Część trzecia – Kombinat Kel-Moriański (ang. Kel-Morian Combine)

Po zniszczeniu Zakłócacza Kerrigan odzyskała pełnię kontroli nad rojami, lecz wstrzymała decyzję o ataku na Korhal, chcąc wcześniej wzmocnić swe siły. W tym celu wysłała armię na Morię w asyście Fenixa, która zrabowała znaczną część zasobów planety, dzięki czemu Kerrigan mogła zasilić swą armię. Kombinat Kel-Moriański, który po upadku Konfederacji cieszył się względną niezależnością, stawiał opór, jednak nie był w stanie powstrzymać inwazji Zergów.

Część czwarta – Wyzwolenie Korhala (ang. Liberation of Korhal)

Kerrigan, zgodnie ze złożoną Mengskowi obietnicą, wraz ze swymi terrańskimi i protosskimi sojusznikami dokonała inwazji na Korhal, niszcząc cały tamtejszy garnizon UED i oddając planetę z powrotem w ręce Arcturusa, który szybko odnowił swe Terrańskie Dominium. Nie zdawał sobie jednak sprawy z prawdziwych zamiarów Kerrigan.

Część piąta – Prawdziwe Barwy (ang. True Colors)

Krótko po zwycięstwie sprzymierzonych na Korhalu, kiedy siły Terran i Protossów jeszcze odpoczywały po bitwie, Kerrigan bez ostrzeżenia wyprowadziła potężny atak przeciwko siłom Terrańskiego Dominium, Protossów oraz ludzi Raynora, zadając poważne straty wszystkim trzem ugrupowaniom i uniemożliwiając im w ten sposób ewentualną ingerencję w jej plany. W bitwie zginęli generał Edmund Duke oraz Fenix. James Raynor, który związał się z protosskim wojownikiem silną przyjaźnią, poprzysiągł Kerrigan zemstę, zapewniając ją, że on będzie tym, który pewnego dnia ją zabije. Po zwycięstwie Kerrigan udała się na Tarsonis, gdzie już wkrótce miała stawić czoła kolejnym problemom.

Część szósta – Furia Roju (ang. Fury of The Swarm)

Gdy Kerrigan przebywała w swojej głównej bazie na Tarsonis, została zaatakowana przez znaczne siły UED, wspomagane przez podległych im Zergów. Atak jednak spalił na panewce, gdy siły Kerrigan wymordowały sztab naukowy UED, koordynujący działania niewolniczych Zergów. Wojska UED zostały odparte.

Część siódma – Kreśląc Sieć (ang. Drawing of The Web)

Kerrigan potrzebowała matriarchy Mrocznych Templariuszy, Raszagal, do wykonania kolejnej części planu. Zaatakowała główne miasto na Shakuras, Talematros, z zamiarem jej porwania. Pole magnetyczne wytwarzane przez rdzeń ochronny miasta pozbawiło Zergów wsparcia lotniczego, jednak Duran umieścił ładunki wybuchowe w kluczowych punktach rdzenia, pozostawiając miasto bez obrony. Raszagal została porwana i wywieziona.

Część ósma – Powalić Bestię (ang. To Slay the Beast)

Trzymając Raszagal jako więźnia, Kerrigan zaszantażowała Zeratula, w zamian za uwolnienie matriarchy żądając, aby ten pomógł jej w zabiciu nowej Nadświadomości. Zeratul nie był skłonny się zgodzić, jednak do wypełnienia roszczenia Kerrigan nakłoniła go sama Raszagal. Zeratul i jego Mroczni Templariusze stanęli w bitwie na Char po stronie Zergów, zabijając Nadumysł i tym samym pozbawiając UED kontroli nad Zergami.
Potem jednak Zeratul doznał szoku. Kerrigan istotnie sprowadziła Raszagal, dając jej możliwość powrotu do jej ludu, lecz matriarcha odmówiła, mówiąc, iż woli zostać ze swą królową. Wtedy Zeratul zdał sobie sprawę, że Raszagal już od dawna (zanim jeszcze uciekinierzy z Aiur przybyli na Shakuras) znajdowała się pod wpływem Kerrigan. Rewolta zaś Aldarisa, jak się okazało, była spowodowana faktem, iż sędzia odkrył spisek królowej Zergów. Jego śmierć uniemożliwiła wydanie się prawdy.
Mimo tego Zeratul nie pogodził się z takim stanem rzeczy. Siłą zabrał ze sobą Raszagal i zbiegł.

Część dziewiąta – Rozliczenie (ang. The Reckoning)

Zeratul umieścił Raszagal w Celi Statycznej, zamierzając przewieźć ją na Shakuras. Przygotowanie transportu wymagało jednak czasu. Zanim zdołano zabrać matriarchę do domu, Kerrigan zaatakowała obóz Protossów na Char, gdzie ta była przetrzymywana. Siły Protossów uległy ofensywie. Zeratul, widząc powagę sytuacji, zdecydował się na desperackie rozwiązanie. Nie chcąc, aby jego matriarcha żyła pod plugawym wpływem Kerrigan, rzucił się w sam środek bitwy i własnoręcznie zadał Raszagal śmiertelny cios. Matriarcha podziękowała Zeratulowi za uwolnienie jej od Kerrigan i zmarła. Sama Kerrigan była oszołomiona czynem Zeratula. Zamiast go zabić, oszczędziła go i pozwoliła mu odejść, aby ten żył z poczuciem winy za śmierć matriarchy.
Wtedy już sytuacja Kerrigan znajdowała się w stanie stabilizacji, gdyż odzyskiwała kontrolę nad rojami. Jednak czekała ją jeszcze jedna bitwa.
Warto zauważyć, że krótko po śmierci Raszagal w niewyjaśnionych okolicznościach zniknął Samir Duran.

Część dziesiąta – Omega

Kerrigan została zaatakowana na orbicie przez trzy floty. Dominium, Protossi oraz UED sprzymierzyli się, chcąc pokonać królową Zergów. Niedobitki UED dowodzone przez DuGalle’a, Protossi pod wodzą Artanisa i armia Terrańskiego Dominium (złożona naprędce z „grup specjalnych interesów”) pod komendą Arcturusa Mengska zaatakowały wspólnie jedną z orbitalnych platform obronnych Zergów ponad Char. Królowa Ostrzy była w tym czasie bardzo osłabiona, jako że wciąż zmagała się z częściową separacją rojów, jednak lojalny wobec niej Cerebrator przejął nadzór nad obroną platformy. Starcie wkrótce przerodziło się w tytaniczną batalię. Ostatecznie siły sprzymierzonych poniosły z rąk Zergów druzgocącą klęskę. Zarówno Mengsk, jak i Artanis, przyrzekli Kerrigan na odchodnym, że jeszcze kiedyś dokonają na niej odwetu. Admirał Gerard DuGalle pogodził się z klęską swoich wojsk i podał Kerrigan warunki kapitulacji, ale Królowa Ostrzy odrzuciła je.

Po bitwie niedobitki sił UED rozpoczęły zorganizowany odwrót. DuGalle wiedział jednak, że nie uda im się już wydostać z sektora. Samotnie w swojej kajucie, ułożył ostatni list do żony na Ziemi, Heleny (z którą miał kilkoro dzieci). W liście obarczył winą za porażkę swoją własną dumę i arogancję, co więcej wyznał prawdę o Stukowie, pisząc, iż nie zginął on w bitwie, lecz „zabiła go duma DuGalle’a”, która również i jego pochłonęła. Po wysłaniu wiadomości admirał wyciągnął pistolet i popełnił samobójstwo, strzelając sobie w głowę. Krótko po tym fakcie ocalałe okręty UED zaatakowali Zergowie, niszcząc całą flotę. Nikt nie przeżył.

Starcraft2Maps.net - Starcraft 2 Maps, Mods, Replays, Forum